سازه های غشایی
سازههای غشایی که سازه چادری یا سازه پارچهای نیز نامیده میشود، زیرمجموعهای از سازههای فضایی هستند و به دلیل سبکی، شفافیت و انعطاف در خلق فرمهای زیبا و بدیع، گسترش روزافزونی در ساخت بناهایی با عملکردهای مختلف تجاری، اداری، ورزشی و… و یا به شکل سایه بان در فضاهای عمومی و شهری داشتهاند.
ویژگیهای مذکور ارتباط مستقیم با خواص مواد سازنده غشاهای این نوع سازهها دارد. ساخت و تولید مواد کامپوزیت از الیاف و پلیمرها با طیف وسیعی از خواص فیزیکی، مکانیکی و سازهای امکانات متعددی را پیش روی طراحان قرار داده است. این مواد دارای تفاوتهایی در اندازه، وزن و خواصی نظیر مقاومت گسیختگی، مقاومت در برابر ترک خمشی، انتشار آتش، گسترش پارگی و همینطور درجه شفافیت، دوام و ضمانتی که کارخانه سازنده میدهد، میباشند؛ بنابر این شناخت این ویژگیها و تفاوتها جهت انتخاب ماده مناسب از سوی طراحان و مهندسین، امری ضروری مینماید.
ویژگی های این سازه ها:
۱٫ ریشه در سنت کهن چادر سازی دارند.
۲٫ به لحاظ ارزانی مصالح، سهولت اجراو سرعت برپایی بسیار جذاب می باشند.
۳٫ کوتاهی عمر،کم دوامی ، آسیب پذیری در مقابل آتش سوزی ،بی ثباتی شکل و چروک شدن از کاستی های این نوع پوشش می باشد. از اولین کاربرد های این نوع چادر ها در سالن های نمایشی و سیرک ها و چادر های ارتش می باشد پیشرفت فن آوری های امروز باعث شده است تا: (۱)دوام و طول عمر مصالح بیشتر شود. (۲)مقاومت در برابر آتش سوزی بیشتر شود. (۳)گسترش حریق و دودهای ساطعه کاهش می یابد.
۴٫ انرژی کمتری برای تنظیم شرایط محیط حاصل می شود. مثلا در مناطق گرمسیر با استفاده از این غشاء ها می توان مقدار زیادی از نور خورشید را منعکس کرده و دمای ساختمان را با صرف انرژی کمتری تنظیم نمود و در مناطق سردسیر با بهره گیری از لایه های عایق حرارتی که منعطف و مات می شوند با انرژی کمتری شرایط مطبوع حاصل می شود. سازه های غشایی در سال ۱۹۶۰ توسط فرانک اوتو رواج دوباره ای گرفت. دو طرح پیشنهادی او عبارتند از: شبکه سیمی آویخته که در نمایشگاه مونترال و همچنین ورزشگاه المپیک مونیخ استفاده شد که هر دو، جزءعظیم ترین و پیچیده ترین سازه های غشایی هستند.
